/Tepe taklak mı giderdi her şey
Yoksa tik takların mı durması gerekiyor/





İnsanlığın kara borsaya düştüğü bir zamanda
Hangi masal avutur ki kanayan yanlarımızı
İçi boşaltılıp pamukla doldurulmuş yüreklere
Hangi takılan maske yakışırdı
Hayat zaten bir oyundu
Oyun içinde oyun, oyun, oyun…
Soyun şerefliydi oysa, ya sonun!
Bu devirde herkes oyuncu, herkes manken
Bu devirde herkes her şeydi
Ama hiç kimse bir şey değildi
Bu devirde
Herkes her şeyi bilirdi
Ama hiç kimse “BİR” şeyi bilmezdi
Çivisi çıkmamıştı dünyanın
Burada her şey ya metaldi ya betondu
Yumruklar çelikti, konuşurdu suratına suratına
Duyular betondu, severdin kusardı suratına suratına
Roller de değişti tapılanların bile taptıkları k/tapılar var
Kimi paraydı, kimi şan, şöhret, kimi şeref, onur, haysiyetti
Kimi de bilmen ne…
Ama sus, konuşama! Suç zamanda
Önceden de böyleydi ya dünya
Beton kütleler, zifiri bacalar
Azimle göğü de deldiler
Ama sus, konuşma! Suç zamanda
Sürüden ayrılanı kurt kapar ya
Kendine bile hayrı olmayan et but parçaları
Kendi çocuklarının kurtları
Avunun! “Suç zamanda.”