Ölüm denen vaka hayatın sonu,
Dünyanın değil de ömrün sonudur,
Başlar orda hemen ahiret yolu,
Ölümdür ahrete varılan köprü.

Civciv yumurtadan çıkıp büyürmüş,
İnsan da dünyaya misafir gelmiş,
Ölünce gerçekler ona görünmüş,
Ölümdür kabire varılan köprü.

İnsan ölür hemen başlar cenaze,
Kalanlara düşer büyük vazife,
Techiz tekfin ile ederler gömme,
Ölümdür cennete varılan köprü.

Cenaze sünnete uygun olmalı,
Karışmamalıdır türlü hurafe,
Ölüye alkış tutmak doğru değildir,
Ölümdür mahşere varılan köprü.

Cenazede gel kıl güzel namazı,
Alkış ile olmaz ölünün saçı,
Sanatçı olsa da değişmez yazı,
Ölümdür mizana varılan köprü.

Cem Karaca gitti tekbir sesleriyle,
Özal defnedildi Kur’an sözleriyle,
Kabre konulurken dua dilleriyle,
Ölümdür sırata varılan köprü.

Katafalk yok idi eski törenlerde,
Mum yakmak bulunmaz İslam yolunda,
Sonradan yayıldı nice adetler,
Ölümdür akıbete varılan köprü.

Süslü mezar yapmak saygı değildir,
Helva, kırkı yapmak şart değildir,
Resim taşımak da uygun değildir,
Ölümdür kabire varılan köprü.

Kafir gibi yaşayan insan sonunda,
Kafir gibi yatar kara toprağa,
Müminin farkı var güzel amelde,
Ölümdür cennete varılan köprü.

Hayatımız değişti çok taklitle,
Mematımız oldu aynı hâl ile,
Tekbirden kaçılmaz iman ehline,
Ölümdür mahşere varılan köprü.

Rahmet dile giden bütün ölüye,
Kâfire başka söz söylenir yine,
Üç günden sonrası düşer zamana,
Ölümdür mizana varılan köprü.

Hüdayi der ölüm gerçek kapıdır,
Dünya misafirlik kısa yapıdır,
Hazırlık eyleyin son durak için,
Ölümdür ahrete varılan köprü.

09.06.2012//KIRIKKALE
HİDAYET DOĞAN OSMANOĞLU
TC.KÜL.BAK.HALK ŞAİRİ