bazılarının ufkunda dağ yoktur
kısır döngülerin içinde çember misali
gölgelerden uzak duvarlar vardır

güneşin yedi rengini bilmeyen
sıcaklığını damarlarında hissetmeyen
söyler misin neyi görecek

böyledir bu hayat arkadaş
nicelerine
hayaldir rakamlardan sonraki sıfırlar
özlem esintilerine bağrını nafile açar
yaylasında bir domuzu eksik olanlar iyi bilirler ki
ruhu okşayan asıl mutluluk
meltem misali samimiyettir
kayıp ülkenin direği yegane sevgidir.

aklını kullanmayan
bakar durur yükseklerdeki dallara
işte o an bir özenti başlar
minik kanatlara düşen yeşil yaprakların tozlarına

kim düşünür gülümsemeye sebeplerimizdeki
başkalarının kaybolmuş hayallerini
gonca güle neşe veren rüzgar
baharında kuruyana son nefes değil mi

ah ki ne ah be ey empati
erdemin yağmurlarında ıslanan
anlamaya çalışır elbet giz perdesini
bir garip insanoğlu kafa yormak çile
bakalım nereye kadar döner bencilliğin çarkları
anla artık tek başına bir hiçsin
üzülmeye gerek yok boş ver gitsin
31.05.2012-Ahmet BOZTAŞ