2
Yorum
1
Beğeni
5,0
Puan
1753
Okunma
nerdeyse ilkbahardi
agaçlarda tomurcuklarda gördüm
yüzünüzde tebessüm gibi
açtı acacaktı
bendeydi ellerinin biri
şarabın kızıl koyuluğunda
yorgunsam sensiz
sensizsem suskun
suskunsam kimsesizdim
o dogup da büyüyemedigin
tek katlı iki odalı eve
bahce oluyordum belki bu gece
esrik bir keman namesinde
ağlıyordun
karanlığın rahminden premature bebelerle coğalıyorduk
susuyorduk sonra gözyaşların kururken
aydinlığı sevmiyorduk,
içiyorduk
içi yorduk sevgili
çürüttük bir akşam sonrasi
sofrasi dağıldığında en fakir çocukluğumuzun
içimizde çıktığımız yolculuktan yorgun
agliyordun
susuyordum
içiyorduk
aydınlığı sevmiyorduk...
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.