Can sıkıntısı, çıktım sokağa,
Adımladım avare avare sağa sola,
Yolum düştü en son bir parka,
Çocuklar koşuşuyordu oradan oraya.
Oturup bir bankın üstüne kederli,
Seyre başladım çocukları, onlar neşeli,
Bi haberler her şeyden, umarsız,
Dalmışlar oyuna, kimseye zararsız.
Bir çocuk çekti o sıra dikkatimi,
Mahzun bir ifade var suratında,
Neşesiz, üzgün, kederli,
Bozarmış yanakları var, benli benli.
Bakınıyor etrafına boş gözlerle,
Katılmak istiyor yaşıtlarına şüphesiz,
Lakin engel bir güç var içinde,
Bırakmıyor onu, çocuk ise mecalsiz.
Nedir acaba derdi, diyorum içimden,
Birinin noksanlığı mı? Yüreğini kabartan,
Birinin azarlaması mı? Yahut yüzünü buruşturan,
Nedir diyorum içimden, merak zirvede.
Karar verip sonunda kalktım yerimden,
Ona doğru adımlayıp soracaktım üzüntüsünü,
Fakat benden evvel kalktı naçiz bedeni atakça,
Fırsat vermedi yüreğime, ekledi içime kuşkuyu yavaşça.
Koşar adımlarla uzaklaştı parktan,
Yetişemedim ardından, baktım aval aval,
Ne sıkıntılar vardı acep küçücük yüreğinde,
Anlamadan kayboldu, anlamak başka seferde…