Yarım bakıyor gözlerim artık,
sanki bir tarafı dünyadan çekilmiş bir pencere.
Hayallerim eski bir mektup gibi
kat yerlerinden kırık,
okunacak cümleleri yarıda bırakılmış.

Hüzünlerim başka bir yerden geliyor.
Çünkü sen benim kanadımdın;
gökyüzü duruyor hâlâ önümde,
ama uçmayı unutmuş durur kuşlarım.

Sen gittin.
Ben kendimin eksik kalan yerinde kaldım.

Sana uzanan ellerimin biri hâlâ sende,
diğeri gecenin içinde üşüyor.
İçimde açan bütün manolyalar
adını duyunca boynunu eğiyor artık.

Sen gidince sanma ki yaşamak kaldı bana;
aynalar bile yüzümü benden önce tanımıyor.
Bir gamzem vardı, bir gülüşüm vardı,
bir de senin yanında tamamlanan hâlim

Hepsini alıp gittin.

Sen gittin,
nefesim yarım bir cümleye dönüştü.
uzaktan sevmek
ağır gelmez mi insana

Kendimi mevsimlerde böldüm.
Bir parçam sonbaharda kaldı,
bir parçam kışın soğuk ellerinde.

Ama her ilkbaharda
toprağın altından seni arayan
inatçı bir filiz çıktı içimden.

Sen yoksun

Yarım şiirler,
yarım düşler,
yarım konuşmalar…
Bir köşede unutulmuş dosyalar
değil yalnızca;
hayatımın tamamlanmamış
sayfalarıydı bunlar.

Şimdi dünya başka dönüyor.
Ozanlar türkülerini eksik söylüyor,
ay gecenin yalnızlığında saklanır
Aynalar yüzüme bakıyor da
bende kaybolan şeyi bulamıyor.

Güneş bile biraz geç doğuyor sanki
sen yoksun diye
ışık kendine küsmüş.

Sen gittin
Bana ikiye bölünmüş bir kalp bıraktın.

Masada unutulmuş yarım bir elma gibi,
yarısı sende,
yarısı bende kalan bir sensiz hayat

Beni bende değilim
unutturmuş bir çöldeyim

Söyle yar;
bir insan kaç parçaya ayrılır da
hâlâ kendine "ben" diyebilir?

Ayşe Kavak