oysa ki ben...

yaşamın kıyısında sahile vuran minik bir dalgaydım
göz yaşlarım hırçınlığımdı sensizliğim kederimdi
ne senim vardı öylesine çok
ne de sensizliğim vardı alabildiğince az

ve... hep bir tarafım bir eksik bir yarımdı
senden kalan bir ayrılık bestesiydi
hıçkırıklarıma karışan

ve bir akşam vaktinde düştün avuçlarımdan

bir damla su misali gibiydin
tutamadım...


sensizliğimin gölgesinde büyüdüm işte
her köşe başı ayrı keder sakladı senden öteye
ve suskunluğum aslında bir çığlıktı
sen duymasan da ben haykırdım olabildiğince

ve sen... gittin işte
her gelişin sazlı sölü karnavaldı yüreğimde
ama ya sebebsiz gidişin
sessiz bir sukunetin gölgesinde kaldı nedensizce

biliyorum ki ...
sevda burçlarına sevgi pankartlarımı açmayacağım artık
her kapı çalışında sevinmeyeceğim çocuk gülüşüyle
ve her bir yanım senden eksik yaşayacağım
yanlız sileceğim adını tümcelerimden

her gidişe ayrı bir dönüş derler aslında
ama bilmezler ki hiç dönmezmiş gidenler