Senelerdir seni beklemekten,
Bedenim değil, Gözlerim yaş’landı.



Hani gözlerime bakarak tebessüm ediyosun ya. İşte o zaman içimde ki yaramaz çocuk parçalıyor, ruhumun Yalnızlığını..




Ben kimim ki?
-sensizin biriyim.




Bir Annenin evladını can verirken izlemesi gibiydi,
Senin Gözlerine bakmak.



Çocukken hep Yalnız kalmak isterdim sanki.. Şimdilerde yalnızlık bana dokunuyor. Bir kalp hastasının Aşık olması gibi.



’’ Çocukluğumda çocuk olmak isterdim;
Tıpkı Ölürken Yaşamak gibi..’’



Çocukluğumun tozlu raflarında unuttuğum tertemiz yüreğimi çıkarttım sana.



İnsanların ’’Dört Teker’’ merakını anlamıyorum, nasılsa herkesin son yolculuğu ’’Dört Kollu’’ da olacak.



"Sevmeyi" anlayacak kadar büyüdüğü zaman insan,
"Beklemeyi" öğrenir.



Bir lakap tak bana. 29 harf çok gelirde, 3 harfle "AŞK" de mesela.



Mesafeli konuşmaları sevmem bilirsin. Keşke gitmeseydin de Sen/siz olmasaydı bu kelime.



Geceler mi siyahlaştı?
Yoksa sen giderken Mehtabıda mı Götürdün yanında?



Hiç Baktın mı Sevgili;
Nasıl duruyor Dudaklarımda Senin Adın?



Nasıl oluyor Sevgili,
Sen Varsın Ben Yoksulluk çekiyorum.



Bana her ’nasılsın’ dediğin de ’iyidir’ dememe bakma..
Bir elmanın kabuğunu soyan kör bıçak gibiyim..
Islaktır hep kesen yerim.



Tam unuttum derken, Yaz günlerinin habersiz yağmurlarında hatırlıyorum seni..

"hastalanaksın" deyişin geliyor aklıma, sonra oturup düşünüyorum.

Hastalansam; gelirmisin yine bana?




Sen "gidiyorum" dediğinde yazıldı senaryosu, sonu hüzünle bitecek olan bu Aşk filminin.



Aşk zamanda kaybolan ’Elveda’ları aramaktır.


O gittikten sonra Başka birileri çıktı karşıma, ama ben hep Aşka birini aradım.



Artık dilenciler bile düşman bana.. Ne kadar para verirsem vereyim, "allah sevdiğine kavuştursun" demiyorlar.



Lafın bile bir gelişi var sevgili,
Sen nerelerdesin?

* EMRE DANABAŞ