sana dilenmeyi öğrettiğinde düşlerini
çok küçüktün daha ninnilerin masumluğunda
yolunu şaşırmış dikenlere sakladın düşlerini
bir yanını sen, bir yanını ben tutacaktım
üzülme be dilenci düşlü çocuk üzülme

dizi dizi sıraladın kendini sığ sayfalara
uzak baharlar gibi kendini not düştün
baloncuklara doldurdun düşlerini sabun köpüğünden
yere vuran her baloncuk
kapısını açtı sana dilenmişliğin de yeni düşlerinin
ürkme be dilenci düşlü çocuk ürkme

zifiri karanlığa çakmak çakımı kıvılcımlar döktün
ve sen en zifirisinde yap bozu öğrendin karanlığın
sağa çektin olmadı karanlığı sola çektin gene olmadı
düş de kurulurmuymuş hiç kaçak siyahların toplamına
kurulmaz be dilenci düşlü çocuk kurulmaz

isyan etsende koca koca haykırışlarla bulut bulut
gülümseyemesende dilenciliğini düşündüğünde kendine
ve sen taparçasına sarıldığın bebeğini bile dilenci
ve sen onca düşü dilinin ucuna getirip de ezmedinmi be çocuk

düş kurma sen be dilenci düşlü çocuk
artık kurma...

Mehmet Selim Bataroğlu