ne zaman görsem
nefes nefese yürek yüreğe
kalp atışların
dalgalandıkça saçların
dağınık perişan
düşmüş ardına şahbazların...
...................................................
kara gözlü cellatların diyarında
kıyısına düşen o busenin
esiri olmuş onca aşığın/ ışığın
aşırdığı umut kıvılcımları....
yüce Zeus, kafkas dağının
kaç şafağını bekler şimdi
Prometheus Desmotes....

yoruldu şimdi serüvenden
serüvene koşan o şairler

şimdi uzağın hevesine kapıldı nice
maceracılar müptelalılar
atladılar heveslerinin atlarına
koşarak dört nala...

zaman durdu duracak
mevsimler de olmayacak


ahh Omayra
martıların rüzgara teğet geçtiği zamanlardı
parıltısına kapılıp inci sandığı
sarp kayalıkların tuz inceliği
kıyısında yeşeren o gülüşün çiçeği
hangi mevsimde döner yüzünü güneşe
umut dervişi...
o mevsimlerin cazibesini kim bekler
o cezbi tanıyandan başka....

zaman ve mevsim
kader ve keder

son bir buse sonra o boşluk...

II

omayra:
kirlendi artık/
yıldızların teninde yıkandığı o gece
halbuki
sonsuzluk,sessizlik diyecektim daha sana
bitti şimdi hepsi
mim...
teker teker silinmekte
o unutuşun; rüzgarında ayak izleri ayın...


Ahmet Bilgiç