Yazamadığımı düşünüyorum da
korkumdan
paket paket kalem , yüzlerce sararmış kağıt parçacıkları
aldım..
Sakladım bodrum’uma.
Kalbim nasıl attı bir bilsen ?
Sanki aç kalmış gibi’ydim..
Kendimi sağlama almak istedim
bir an..
Ya duygularım gün yüzü göremezse
konuşamaz , rahat edemez , yaşanamazlarsa ?
Kendimi affetmem asla !
Günlük uyandırıyorum onları
sessizce..
Saatlerce konuşup , oynuyorlar
gönül bahçem de..
Mutlu oluyorum onları o halde görünce.
Akşam saati gelince de topluyorum tek tek
seviyorum incitmesizce...
Hal hatır sorup
yerleştiriyorum satırlara
hiç zorlanmaz , akıllıdırlar..
Ya bunları yapamazsam
gerçekten kendime kızarım
Hiç bir zaman terk etmediler çünkü..
Ya yalnızlıgıma ne demeli ?
o kadar çok sahipleniyor ki beni
Kimseyle yaşamamı istemiyor
kıskanç da
"Tek ben olurum hayatında.."diyor.
tebessümlerimden anlıyor kıramayacağımı ,
kovamayacağımı evindem..
Ama gerçekten yazamamak çok kötü
damlamıyorsa yürekten acılar
kendini belli etmiyor
-ben de burdayım.. diyemiyorsa
duygularım
Beni kalemimle vurun , kefen yerine şiir’lerime büründürün
yazamadıklarımla yıkayın beni
Yaşayamadğım en güzel Aşk ülkesine gömün..
Olsun..
Belki öbür tarafta yine yazarım
Yaradan’ın Aşkıyla..

Tarık Nohut