DOLUNAY
Vay anam,garip anam
Kadınlığına pişman
Kapı zillerinde olmayan
Çağrı yazılarında unutulmuş
Parklarda başı-boş
Gözleri yasaklı,sözleri yasaklı
Çarşaflar içinde,bakışı boş
Ellerini öpemedim,cezalıydı
Hukukta avuttular,yasalarda unutup
Törelerde sövdüler,gelenekte döverek
O benim anamdı
Kafeslere gömüp,türbana sardılar
Çiy-çiy yediler etini
Tepsi içinde oynattılar
Kuma getirdiler üstüne
Bir dolunaya denk getirip
Yaktılar törelerinde cayır-cayır
Ölüm haberlerine gömdüler anamı
Bütün kadınlar kendi ölümlerine ağladı
Gücün anlamını sorguladılar pervasız
Sürekli bir suçlu aradılar,içlerinde
Ve sustular kendi kaderlerine
Anamın hakkı dört duvar
Ona özgürlük,mutfağa kadar
Çamaşır günü cumartesi-Pazar
Hürriyet verildi,doğuracak kadar
Yenmez şu anamın hakkı
Batar boğaza kadar İRFAN ÇELİK