çorlu seni sevemedim

bir bardaklık suyun içtim
içtiğimle benden geçtim
farzet sende gözüm açtım
çorlu seni sevemedim

tarlaların güne bakan
beynimdeki şimşek çakan
düşerimi bile yakan
çorlu seni sevemedim

gecem duman duman olur
kumyolundan ahım gelir
sanma havzan sana kalır
çorlu seni sevemedim

ayazın var buzların var
güvenilmez kızların var
türlü türlü nazların var
çorlu seni sevemedim

havuzlardan öte yalan
reşadiye ömrüm çalan
bir koca hiç bana kalan
çorlu seni sevemedim

bağlar için hepten doldu
heykelinde güller soldu
içimdeki adam öldü
çorlu seni sevemedim

emlakların başka düzen
orionda sosyal gezen
yanlış yazmaz bunu yazan
çorlu seni sevemedim

omurtaktan yok gerisi
uyku bilmez ken yarısı
yetti bile tek birisi
çorlu seni sevemedim

ibrahim im vakit tamam
saray versen de duramam
üç senede söndü havam
çorlu seni sevemedim.

Şiiriniz güzel, insan doğduğu yerde değil doyduğu yerdedir.Demek ki Çorluda yiyecek ekmeğiniz varmış, nasip olmuş ve Çorluda yaşıyorsunuz şiirinizi kutluyorum.Yunus diyarından selamlar.