sus oldum ama
hiç uğramadı pus kapıma


öyle anlardan bir an işte yine
kara bir ilenç dolaşıyor damarlarımda
kaynıyor iğdiş ettiğim duygular
esiyor hoyrat bir fırtına öfkemin soluğunda


yalana
yalakalığa
yavşak yapışkan
sığ oluşlara
üstüme çıkmaya çalışan
tüm çamurdan varoluşlara
yaralı
kızıl sözcükler damlıyor damlara
yayılıyor çıldıran şairden
ares’ten çalınan ateşten oklar


zafer çığlıklarınıza
noktayı koyma zamanı artık
dimdik ve hınçla


linç ettiniz inceliklerimi
…sakinliğimi
yetmedi mi
bitmedi mi yalan gülüşleriniz
kesin! kesin artık bitti
üzülmeye tahammülüm kalmadı
deli bir türkü çağlamalı şimdi


koymayın hesaplarınıza beni
bakmayın ardınıza giderken ben
benim de sizden yana bakmayacağım gibi
yangınlara bırakılan bir geçmiş
atılması gereken son imza
konulması gereken son nokta
tefrika edilmiş öykülerinize bu oyuncu el sürmedi


sus oldum ama pus hiç uğramadı kapıma
hayat…iki yüzlü bir yalan
yoruldum seninle savaşmaktan
yarına yeni bir yol var alınacak
usanmadan



atilla güler