Yalnız kaldım şu koskoca dünyada
Bir dikili taştan gayrı nem kaldı
Dil alışmış her gün ahı feryada
Bir akılsız baştan gayrı nem kaldı

Bu dünyada yaşamakta kar ise
Koca ömrüm bir başıma dar ise
Tükeddim elimde neyim var ise
Bir katıksız aştan gayrı nem kaldı

Duyuramadım kimseye sözümü
Kor ettiler bağrımdaki közümü
Kader güldürmedi benim yüzümü
Çatılmış bir kaştan gayrı nem kaldı

Giden gitti kalakaldım burada
Kapanmadı kalbimdeki yarada
Dertlerin ardından ölüm sırada
İki damla yaştan gayrı nem kaldı

Ağlayan olurmu bilmem ardımdan
Yıllardır kurtulamadım derdimden
Gelen vurdu giden vurdu sırtımdan
Yaralı bir kuştan gayrı nem kaldı

Garibin halini ne bilsin eller
İçimi bilmeden konuşur diller
Kar düştü bağıma kurumuş güller
Bahar bilmez kıştan gayrı nem kaldı

Yüce dağ başı görünmez dumandan
Ecel gemisi kalkar bu limandan
Anılar canlanır geçmiş zamandan
Hayal ile düşten gayrı nem kaldı

Aşık Ramazan’ım yanıyor içim
Bilmemki ne idi günahım suçum
Dertlerle ağarmış simsiyah saçım
Dökülmüş bir dişten gayrı nem kaldı





Ramazan AKKAŞ
NEVŞEHİR-Tepeköy
04.03.2011