Gece sessizliğini yırtar düdük sesiyle
Boşalır istasyonlar trenin gelmesiyle

İlk yolcuyu indirip, son yolcuyu bindiren
Önce inleyen raylar, sonra of çeken tren

Kimi sılaya hasret, kimi gurbete gider
Kahır yüklü yolcular biniyor birer, birer

Aheste davranarak son kez dönüp ardına
Kim bilir kimi anar getirip hatırına

Kalanlar gidenlere hüzünle sarılırken
İstasyonlar hep ağlar trenler ayrılırken

Ayrılık acısıyla yarıda kalmış telaş
Kirpikten düşmektedir gözdeki son damla yaş

O telaş sonrasında dolan kompartımanlar
Bir anda aşina, dost oluverir insanlar

Nagehan bir yolcunun efkârıyla başlayan
Bir gurbet türküsünde görürsünüz ağlayan

Gece bütün hüznünü devrederken sabaha
Bazen derin bir sükût bazen da bir kahkaha

Atılan kahkahaya uyanır kimi yolcu
Yaptığından utanır kahkaha atan yolcu

Bu kısa yolculukta edinilen dostluklar
Hiçbir şeye benzemez trenle yolculuklar

Daha ilk istasyonda inen dostun ardından
Silinmez hatırası uzun zaman aklından

Yıllar önce kaybettim böyle bir yolcuyu ben
Beklerim hep ümitle ne gelen var ne giden

Hatırlayıp dururum gideni kalanları
Kederlerin durağı tren istasyonları