bahar gelir goncalara gebeleşir
etrafına niice bülbül kümeleşir
gün geçtikçe taçalrı güzelleşir
gül beğenmez bülbülleri cinleşir

al al olur yeşil gelinlik içinde yüzü
yüksektedir beğenmez astı gözü
ben yarattım sanır ulu dağları düzü
burnu havalarda bekler son güzü

derken çiğ düşer al taçlarına
bülbülden başka tüner dalına
gün gider kırlara salına salına
şarkılar bestelenir endamına


soğuklar başlar karşı dağlarda
kırışma başlar hafiften tacında
kırağılar yuvalanır da saçlarında
geçkinlik belirir yalnız ruhunda

odası sessizleşir geceler yalnız
sayılır bakışta gökyüzünde yıldız
dökülünce ilk acı yürek eder cız
gül düşer,boyun bükülür çaresiz


karlar dökülür yürek yangınında
aranır bir gönül yareni karanlıkta
umutsuz hüzünler düşer bakışta
yar dese de bülbüle son yokuşta

ne çare bülbül durmaz yanıbaşında
düşleri solar ömrün son akşamında
gülmez gözleri günün son batımında
bir nefes arar yoldaş olacak yanında

İ.TÜRKMEN