Bu iskelet katiyyen kaldırmaz bu sıkleti
Kemikler çatırdarken titriyor el ve ayak
Hiç kimse anlamıyor, bendeki bu hâleti
Aslında bana deli, diyen ukala manyak

Bu iskeletim varya, bana kemikten çarmıh
Tâ bebekken gerilmiş ana rahminde ruhum
Göğüsten emdiğim süt, zâten zehirli zırnıh
Onunla yeşerdi ben cisminde yasak tohum

Kendi sesimdir gayptan duyduğum acı sesler
Zakkumun dallarına takılmış rûhum heyhât!
Harı körüklüyor hep, verdiğim son nefesler
Kapkara kömürüdür, günahkâr koca hayat

Dertli dertli düşünmek, rûhuma tam bir çile
Ölüm muamma ölüm, maskenin düştüğü ân
Zaman yelkovanlarla, vuruyor her gün sille
Düştüğüm mezarımdan, çıkaramıyor insân

Gaybın yamaçlarından yokluğa kayıyorum
Elimden bir tutan yok, zebânilerden başka
Cennetime kaç adım kaldı kaç! Sayıyorum
Öğrendim ki amelim bana yapmış bir şaka



S/ÂYE (15:06) 30 Aralık 3011 / Wuppertal / Almanya