ceplerim boş geçirdim bir yılı daha,
zorluk çektim,aç gezdim ,tok gezdim
yuvarlandım ,
yuhalandım,
gururlandım,
utandım,
ağladım çokça
pek fazla gülemedim...
dikildim ayakta boş boş baktım sokaklara
ellerimi cebime soktum
üşüdüm ayaz gecelerinde Van’ın
sarsıldım
geceler ,gündüzler boyu
yüreğime,evime aman vermedi depremler.../
7.2 yaşadı yurdum, 5.6 yaşadım
korktum
şükrettim yaradan’a
dualar ettim hiç etmediğim kadar
askere gittim,
nöbet tuttum,şafak saydım
bitecek, bitecek deyip her defasında
bitmedi...
avuttum,kuruttum kendimi
sigara yaktım birbiri ardına
saçma muhabbetler dinledim ruhumu etti dar,
müslüm dinledim,ferdi dinledim, ilk kez ömrü hayatımda
zaman tuttum,saate durdum ,abime küstüm ...
daraldım,
aşık oldum bir kıza hemen ayrıldım
sözlerimi boşa söyledim,
küfrettim uzun uzun ,
eğdi boynunu alındı üstüne Marmaris...
hasta düştüm,naçar kaldım,
en çok Anne’mi özledim...
açık yürekli oldum,
içim yansa da güldüm belli ettirmedim,
hüzne kapıldım, unuttum bazen adımı,adımlarımı
yaşlandım bir yıl daha ,
boşluğa bağırdım deniz kıyısında
yırttım boğazımı ,
yoğurt ekmek yedim,otlu peynire hasret kalırken
üşüdüm, üşüdüm ölür gibi
bir ömür harcadım dostlarıma bir bir
vefalısı da çıktı, insafsızı da...
şiir yazdım,şarkı söyledim
of çektim,tespih çektim,sabır diledim
yanıldım,
yakındım,
arındım ar damarımdan kanımı akıttım mermer taşlara
kavga ettim,dayak yedim,dişlerim döküldü kaldırımlara
inandım ,
gözlerime inanamadım
bir yılı daha geride bırakırken...

bunların içinde sen yoktun
hiç olmadın...

İBRAHİM YALÇIN 31.12.2011 İ.Y.L.Ç.N istanbul