azı çoğa
dişini gösterdi

perondan bozma
izbe
salaş
puzzle parçalarının
eksik raylarında

her yaptığında
bir kez daha
bozmak zorundaydı ki,
sol yanındaki boşluk sırıtıyordu

enkazdan çıkan
sadece
bacağı kopuk bir ayrılık hikayesi
değildi
aşk,

etrafımızda,

başa sarılan kasetlerin
cızırtısı
yüklüyordu anlamları
şarap kadehlerine

ve sabah
uyanana dek
unutulan siparişlerden
dem vuruyordu
sarhoş unutkanlıklar

sevmek için
emir alıyordu
ütopik müspet
tanrılar

perdeleri açtığında
duvar manzaralı
dünyanın

nefretini
dindirmek için
yağıyordu
yağmurlar

şarampole yuvarlanmış
şarapnel
ilikli
param parça
hayatlar
ekseninde
kuruluyordu
salıncaklar

oysa,elma
doğuştan ısırılmıştı

depremler
irinlerini alıyordu
damarların

tüneller
viyadükler
gamzeler
şakaklar

şahitti..

bir de bağlaç,
edat kördü
malum,

zaman
muayyen
günlerindeyken...

kibritten kuleler
ateşten
ıceberg
dolu

kanyak şişelerine
gömülmüştü

hangi dinde
hangi dilde
seversek
acı çekmek
farzdı
sana

bana
müeyyide
dolu günlükler

arası uçurum
apse dolu
senkronize
sokaklardan
pabuçlar

peydahlanmıştı
üvertür
sigara paketlerine

son dumanın
hatrına
tutulan kopçeler
bırakılıvermişti

yasa dışıydı
hudutlardaki
öpüşmeler

sadece
nefes almak için
ölmeye
değer miydi

procida,

hayat
sordu
cevabı

sen
duy

!

tersten yakılan
anıları
içmemişti
henüz

galaposun
yalnız
deniz kabukları

göz yaşlarını
kavanoza saklayan
mutant
özleyişler

biriktirmiş
yirmi dokuzlar

vardı
yazgımızın
kuponunda

post modern
sol
kroşe
soslu
darbeler

depresif
haplar
üremişti,

gömme telaşı
mavi
önlüklü
striptizcilere
sıçramıştı


alt yazı
braille alfabesinde
henüz
icat edilmemişti

ironik
bir
mabedin
yatsı
ayiniydik


biz...

procida,

bize...

bu

mevsim

bütün alkoller
ağlamaklı

!

ÖDÇ