Özledim seni bir annenin yavrusunu hasretle özlediği gibi

Özledim o sarı saçlarını buğday tenini yem yeşil gözlerini

Özledim be zalim her ne kadar yalanda olsa seni seviyorum değişini

Özledim seni kuru toprakların yağmuru gecenin güneşi özlediği gibi



Kaldım yapa yalnız bir başıma buralarda güneşler doğmuyor sabah olmuyor

Bedenim sensizliğin acısını yaşıyor gözlerim yaş yerine kan ağlıyor

İçimde dinmek bilmeyen fırtınalar hasretin bedenimi inletiyor

Durmuş dünya sanki, durmuş zaman, aldığım nefes bile beni kahrediyor



Sen gittin gideli gülmedi yüzüm kimseyle sohbet etmedim

Ne güllere su verdim, ne saçımı taradım nede kuşlarına yem verdim

Artık bağlama çalmıyor, türkü okumuyorum yani her şeyi boşverdim

Sen gittin gideli evim virane, kalbim harabe, ben ise derbederim



Özledim seni ağacın suyu gülün bülbülü özlediği gibi

Özledim sohbetini sözlerini özledim beni yakan o gözlerini

Özledim derdini kederini özledim tepeden tırnağa her yerini

Özledim seni mecnunun leylayı ademin havvayı özlediği gibi özledim

Adem Karagöz