sen olmasaydın güler miydi
gözlerimin içi hep
Tutar mıydı dertlerimin yasını çareler
bekler miydi kollarım umarsızca
karşılıksız kucaklaşmaları

hasret yakarken karanlıklarda
gazı eksilmeyen lambaları,
özlemin tutuşturur muydu
sobadaki kayıtları odunları

diz çökerek anımsarım hep
alev -alev yanan dudaklarının ısırışlarını
dönmenden taraftır pişmanlığım
sen yine benim başımın etini ye
ben her şeye olur muydum ki razı

konuşamazdım yüzüm kızararak ben
bir öyle bir böyle
gözüm telefonun üzerindeki
dantellere takılırken
çıban çıkar mıydı inceliklerimin içinde

sigaraya başladım bak
ellerimi bıraktığın ilk günden bugüne
hala içiyorum koskoca bir yalnızlığı
inatla devirebilir miydim ki
korkularımın tafralarını

saçlarına kakül bırakmışsın
gördüm çok yakışmış
alnının açıklığı kapanmış ama
yüzünün ışığı hala aydınlık
umutlar yolunu bekleyenlere
ince uzun parmakların
gösterir miydi gemilere
rotalarını

söz söylenmezdi de sana
ters tarafından kalktığında
dişlerinden önce pençelerini görür
korkar, saklanır mıydım ki
senin sağ taraflarına

seni uyurken seyrediyorum
on ikilerden üçlere kadar
sen rüyalarımın atlaslarında
yüreğime serdiğim çarpıntılarımı
örtmüşken sıkıca
şimdi daha hızlı, daha sıcak
kaymaz bir kırmızı halı gibi dilimden
birde senin dilinden sen olmasaydın
duyar mıydım şarkılarımı