Trenin penceresinden sadece yüzüme bakıyor,
Hiç kıpırdamadan öylesine duruyordun.
Ben ise kâlbimden bir parça koparcasına,
Tüm acılar benliğime hakim,
Ağlamamak için kendimi zor tutuyordum.
İşte o an ikimizi de harekete geçiren o korkunç ses,
Acı acı,öten tren düdüğü...
Sonra,trenin harekete geçişi...
Peronda, seni görmek için trenle yarış edercesine koşturuşum,
Son defa yüzüme, acı bir gülümseyiş ile elveda deyişin...
Tren, gardan gözlerimin göremeyeceği uzaklığa erişinceye dek
Ardından el sallayışım...
Senden ayrıldığım bu gar’ı,
Bu saati ve bu acıyı, nasıl unutabilirim?
Senin boşluğunu kim doldurabilir...
Kim...?

11.11.1996
Erman Ulusoy
Kırklareli