Sana susamış gözlerim ve kana susamış özlemim,
Kalbimdeki cinayetleri umudumdan izlerim,
Hergün kalbimde binlerce umut ölüyor,
Bende intihar etmek istiyorum sensizliğe söz verip.

Ninni okuyor gözlerin aşkıma, ama artık aşkım büyüdü,
Uyuyamaz sözlerinle, yokluğun acıma gürültü,
Hayallerinde etkisiyle şafakta umut görüldü,
Doğan umutlar geleceği görse, intihar edip ölürdü.

Ben doğarken kalbime ezanla ismin okundu,
Solmuş çiçekler mutluluğumun onuruna dokundu,
Hayallerde bir varken, uyandığımda bir yok oldu,
Bin damla gözyaşı hüznün kuraklığını bozdu.

Sen varsın göz kapaklarımdaki kap kara afitapta,
Okuyor hayat Rabbimin yazdığı kader kitaptan,
Mutluluğa giden pranga vadisinde yürüyorum,
Ulaştım derken hayallerde kayboluyorum biranda.

Deprem oluyor hayallerde, umut topluyorum viranda,
Maalesef mutluluk yine enkaz altında,
Sonra yine gözlerinde bir hayal kuruyorum,
Ve yüzün umutlarla tekrar can veriyor mutluluğa.

Çiçekler gözlerinin ışığında yetişip sana özeniyor,
Ve gözlerim güneşten miras kalan aya uzanıyor,
Amacı gözlerinin bıraktığı huzuru toplamak,
Tam aya yükselirken gözlerim hep uyanıyor.

Zamanında varlığınla beslenen bu umut çiçeği,
Hala yaşıyor, aşk ressamı kalbime resmini çizdi,
Sensizliğin ateşi heryeri siyaha boyuyor ama,
Varlığınla boyadıkların hala zarar görmedi.

Ellerimdeki sensizliğe bereket, gözlerimden yağmur yağdı,
Bölüştü mutluluğumu kırılan hayal parçaları,
Pare pare olan hayaller üflemenle havaya karıştı,
Ben yaşamak için o havayı soluyorum.

Hayallerinin kalbime kazandırdığı tek şey umuttu,
Varlığından gelen hüzünle kalbim mutluluğu unuttu,
Ben aynı romanı farklı kelimelerle yazdım,
Acıyı saklayan, hayal dediğim o buluttu.