Sahipsiz kayalıkların üstünde güneşi seyreden
O sarışın Ege kızlarının gözleri gibi aldı bakışların beni benden
Sıcaklığın ve samimiyetin içimdeki kurumuş papatya tarlalarına
Bekledikleri polenleri serpti yılların ardından...

Bir bardak sıcak çayda’mı yoksa gülümseyişindeki sıcaklıkta mı gizliydi
Yada bu koca şehirde mi kalmadı artık senin gibi yürekli insanlar bilemem
Şimdi sana layık olmak var hayatta, cesur ve yürekli olmak var
Hak etmek var bu güveni ve sevgiyi, AMCAM deyişini gururla yaşamak var...

Hayaller kuruyor şimdi içimdeki büyümek bilmeyen çocuk
Birlikte mangal yakıyoruz bir akşam, gecesinde ağ atıyoruz denize
Sabah olduğunda kahvaltı masasında yine huzur var, sen var
Seni yaşamak, senin ile yaşamak güveni aslında insan ömrünün, görebilene...

Bendeki yerini bilemezsin, sadece dinlersin sevdiklerinden
Ben seni 27 Mart 2005 günü getirdim hayatıma aslında
Sadece karşılaşmamız ve görüşmemiz biraz zaman aldı amcam
Şimdi son nefese kadar AMCAMSIN... Akşamın değil ömrümün güneşisin

27 Mart gibi içten ve ölümsüz...

Not : AMCAM Nazmi ÜNAL’a armağan... Ellerinden öpüyorum amcacım...

27 Mart 2005 günü, vatani görevimi yaparken aldığım bir haber yıktı beni... Amcam’ı kaybetmiştim... Benim doğum günümde, hayattaki en sevdiğimi kaybetmiş olmam dayanılır bir acı değil... Zamanla yaralarıma kabuk bağlatmayı öğretmeye çalıştım, ama sen bir merhem gibi gelip o yarayı kapatmaya çalıştın kişiliğin ile, onurun ile, gerçekçiliğin ve içtenliğin ile... İşte bundandır doğumunun 27 Mart’ta oluşu...