Eksik kalmış bir günsün sen
Dipsiz sessizliklere dost bazen


İçimde hainsin
İçimde benim kadar yaralı
Böylemi olmalıydı
Kalp seslerimi çalacak kadar
Sağır ve dilsiz bir düşman

Sen çok değişmişsin

Hırsın gürültüsünde yapayalnız kalmış
Çırılçıplak bir pencere rüzgârı
Üşümediğimi zannetme sakın
İçime düştükçe kelimelerin
Bana benzeyen o kelimelerin
Sardıkça bedenimi ve zihnimi
Donuyorum


Eksilmiş bir dünsün sen
Yorgun bakışlarıma ses bazen


İçimde bana benzeyen
İçimde kırılan bir ayna kadar canisin sen
Sen işte
Sen bazen
Kalanı ve gideni bu hikâyenin
Doğmayan güneşten intikam almak isteyeni
Bir bilsen
Şafak ayinlerinde
Ne kadar çok dilediğimdin sen


Yakışmadı sana
Hiç yakışmadı
Avuçlarını açıp bileklerimi kesen bir şiire dönüşmen
Yakışmadı
Mavisi eksik gökyüzü kadar grisin sen


Ne kadar çok yalnız ve mutsuzsun
Ne kadar çok karışmışsın hayata
Benim gözlerimden düşen yaş gibi
Bir bilsen
Ah sen
Ne kadar çok tüketmişsin aşkı kalbinde
Hiç yaşanmayacak bir aşkın
Kalanı ve gideni kadar çaresiz
Ama o acıyı yaşamak isteyecek kadar cesur
İşte bu yüzden


Bazen
Biraz sen
Biraz sessizim ben ...