Al ellerimi ellerine
Daha çok dokun
Daha çok sev yüreğimi
Al gözlerimi de al
Nasıl tükeniyorum sensiz gör beni


Kutsaldı Magdalena’nın sabahları
Elinden tutup götürecek kadar yakındı yıldızlar
Buğulandı gözlerinde Golgotha
Yangın yeri Kudüs’in arka sokakları
Parladı ışığın hüzzamı suçlu saçlarında
Ve söndü kıskançlıktan akşam yıldızı


Hüzünlü ruh kendi yalnızlığında dinlenir Magdalena
Dil acı ile sessizleşir
Dudak ümitsizlikten kapanır suskun tanrıça


Tüm okları saplarken yüreğine kader
Kral tacından daha değerlidir masum gözlerinde
Defne dalından bir taç yap ellerinle
Dikeni batmasın yüreğine
Bil ki tek başına büyüyen yüce ağaç
Titrer güneşte
Magdalena


Taş kalpler salınır gecenin yıldızlı yalnızlığında
Küçük adımlarla yaklaşır gölgen
Sessiz
Çaresiz
Bil ki öpünce dirilir
Ve geri döner o beden



Ah Magdalena
Hüznün avuntun
Ümitsizliğin umudunsa
En çok zayıflığında saklıdır gücün


Rüzgar ulur pencerende
Düşlerini gökyüzünün göğsüne gömersin
Ve kalbinde sakladığın sırların
Bir bir vurur yüzüne


Değişmez gökkubbe Magdalena
Yarına bugünden teslim olursun
Bu günün isteklerine ise
Dünden bükülür boynun


Sessizliğin engin onuruydu bakışın
Gözlerinde dirildi ilahi aşk Magdalena
Kül değildi her daim savrulan
Güldü suskun tanrıçam...