En çok ayaklarımı seyrettim
Hem de Uzun uzun çocukluğumda

İzleyişim ayağıma sevdadan değil
Utançtan hiç değil bu bakışmalar
Sığınmaktı sevgi zamanlarında ayaklarıma

Yokluğunda baba...

Eski zamanlarda mailece gezmeler vardı
Geceleri tombalalar çaylar kahveler
En çok da çerezle meyve zamanını severdim
Saklanırdı zira hepsinin en alası misafirlere

Anneler ayrı, babalar ayrı sohbetlere dalar
Çocuklar ille de salonun ortasında oynayacak

Kuraldı sanki annelerin biz uslu dursak da
‘’Yaramazlık yok haa’’ diye uyarmaları tatlı tatlı
Hani ortam kalabalık diye aslında azardaki bu tat
Bir köşede yakalanıp çimdiklenmek de vardı inceden

Buraya kadar hepsi hoş bir anı da;

Oyun aralarında koşunca çocuklar babalarına
Ayaklarım gelirdi birden aklıma…
Bir de babam.

Neden ben hep, ayaklarımı severdim
Sevgi zamanlarında insanların…

Ah ayaklarım siz de beni sevmiş miydiniz
Benim sizi sevdiğim kadar sevgi zamanlarında
Babalar ve çocuklarının…

Baba; okşadın mı saçlarımı oralardan
Sarılırken çocuklar babalarına
Sen de sevdin mi ayaklarımı BABA…


11.08.2007
(eksik anlarından biri yüreğimin)

39 yıldır hep özlediğim, ve onu özlerken bunu kendime bile itiraf etmediğim; neden zamansız gittiğine içerimden isyanlar ettiğim babamla ilk yüzleşmem mısralarda.