Tel tel tarıyordum saçlarını,
Tellerine gül bağlayarak.
Saçının tellerine
Gönlümü bağlamıştı kader.

Gönlüm hala saçının tellerinde
Ama her şey değişti birden.

Aşkın mapushane, içinde ben mahkum,
Gözlerin gardiyan, saçların parmaklık oldu.
Ve içinde ben ziyan oldum.

Şimdi avazım çıktığı kadar seslensem de.
’ Git ara bul getir, Saçlarını yol getir’ diye...
Hiç kimsenin umrunda değil.
Milletin işi-gücü var.
Benimle mi uğraşacaklar.

Bilmezsin sen.
Saçlarından bir tel almıştım da
Haberin bile olmamıştı.
İşte o tel duruyor bende hala.
Vasiyetimdir.
Çenemi onunla bağlayacaklar.

Ve mezar taşıma şunları yazacaklar:

Köprü Altı kapkara.
Suzan gel beni ara.
Saçlarıma kumlar doldu, kumlar doldu, kumlar doldu.
Tarak getir de tara.