:((
Bir yürek yangını düşmüşken kaleme nasıl derim 'Şiir' güzeldi diye:((
"babam, uykunu böleceğim ama seninle konuşmak istiyorum.
uyan baba, uyan! bak sana neler anlatacağım.
başucuna gelip sana böyle haykırdığımda gözlerini açıyorsun biliyorum.
beni dinliyor, belkide bana birşeyler fısıldıyorsun
biliyorum.
ama gücüm, ne toprağı yenip gözlerine ulaşmaya yetiyor,
ne de fısıltılarını işitebiliyorum..."

Ölüm; Soğuk, kaçınılmaz, hayatın tek gerçeği son/başlangıç... Ödünç alınan nefesin, sahibine iade edilmesi.
Bilirsin yoktur dönüşü gidenin.
Geride kalan zamanla azalır denilen ama belki de zamanla daha da derinleşen yürek sızısı, keşkeler, anılar, gittikçe dokunan fazlalaşan boşluğu. Ve.. daha vakit var sanıp ertelenenler, ona söylemek isteyip de söyleyemediklerimiz. Tümünün içimizi burkması. Artık sözlerin tükenmemiş olması ve onun sizi böyle yarı yolda bırakması...

'Ölümün Sırrı' Nazım'ın dizelerinde saklı belki de, kimbilir...

"ölümün sırrını sordum bir gece
güldü de bu suale önce
ölüm dedi, ölüm bir hiçtir bence
gençliğimi yalnız aşk ile ördüm.
rast geldim bir ak saçlı ihtiyara
lanetler ederdi bir eski yare
sorunca ölümü, dedi bir çare,
çünkü rüya gibi bir hayat sürdüm.
bu sırrı sormaya karar verdim ben
hayatı hicranla dolu ölüden.
baktı boş gözlerle ayet okurken
dedi, ben hayatı ölümde gördüm."

Baba yokluğunu, ölümün soğuk yüzünü-acısını yaşamış biri olarak ne çok anlıyorum sizi 'Şair'.
Yaşları kaç olursa olsun dolmuyor boşlukları, dinmiyor yüreğin acısı. Lakin emir büyük yerden, elden de bir şey gelmiyor:((

Allah rahmet eylesin, mekanı cennet olsun babanızın.
Rabbim acınızı unutturacak başka acı vermesin.

Saygıyla...