Merhaba anne.
Sevdam, boynumu büker benim.
Kıraç dağlar zümrüt gözlü yar olur
sarı otlar ipek saçları yarin
Göysüne yaslanır gibi, yaslanayım
Dur !
Tenime değdikçe toprak
Avunurum.

Merhaba anne...
sevdan boynumu büker benim
Kulaklarım höllük eler mevzide
Her kurşun bir tenbih’in sesidir
Ninnilerin...hepsi aynı ölçüde
Sütün bana helal olmaz belkide
Belkide...
Vurulurum..


Ve .. anne
Ölmek var dönmek yok tu yeminim
Öleceksem sırasıdır eminim
Kına kurur ellerimde ne yapsam
Evinin direği ben.selvi boylun ceylanın
Bir avuç toprak olup sinesinde vatanın
Çok olurum

Belkide anne...
Fevc ,fevc iner üzerime melekler
Rahmet yalar,gül yüzünü sıcacık
Saçlarına aklar düşer babamın
Müjdem gelir ay yıldızlı zarf içinde bedenim
Söyle anne.
Ebediyyet aldı senin yavrunu
Hediyesi bir ömürdü kısacık

“Bilâkis onlar diridirler, Rabb’leri katında rızıklanmaktadırlar.” (Âl-i imrân: 169)

İnsanı şehit eden ölüm değil.Ölmeden önce hissettikleridir.Rahmet’e teşrif ederek Rahmeti teşvik eden Ölümsüzlere bitmesi mümkün olmayan vefa hiisi ile.
Başımız vatana feda olsun. SAĞ değil.