Sen olmasaydın alemleri yaratmazdım dedi Mevla.(c.c.)
Böyle yaratıldı Nur-u Muhammed Mustafa.(s.a.v.)
63 yıl yaşadı, verdi cihana safa.
Sonsuzluğa inkılap oldu, Hilyene kaldı vefa.



Ateş-i hüzn düştü, yandı ashabın derinden.
Gülleri hazan vurdu, gözyaşları döküldü yüreklerinden.
Nasıl yaşarız görmeden.
Senden sonra dünyada, irtihalinden.



Ashabın intizarı arş-ı azamdan duyuldu.
Merhamet buyurdu Nebi (s.a.v.) , yazdırdı Vasi.
Şemailimdir dedi. Onu gören beni görmüş gibidir.,
Kabir azabından emin. Cehennemden halidir.



Rivayettir onlara Zülfikar sahibinden. (r.a.)
Verasettir bizlere Hafız Osmanın kaleminden.
Yoksa kim bilirdi Nebi(s.a.v.) nin suretinden.
Yazmasaydı Ali (r.a.) zamanın evvelinden.



Simay-ı Nebiyi (s.a.v.) görenler Ogün, oldu ashab-ı Güzin.
Kalanlar hilyeden imdat eder bugün, feyz-i hazin.
Meşk eder hattatlar hilyeni, görüyormuş gibi yüzün.
Altun bezer müzehhipler süslüyormuş gibi cismin.



Başmakam: Besmeleydi.
Göbek: Evsafı-ı Nebi.
Kuşak: hadislerden istiflenir.
Hilye-i Şerifinden feyz-i yüzün beklenirdi.

Alemlere rahmetti, Nebiler Serveriydi.
Ümmetinin gözbebeği, Allahın Habibiydi.
Hikmetin kendisi, İlmin beldesiydi.
Efendiler Efendisi, Allahın Rasulüydü.



Ne uzun ne kısa kavminin ortasıydı.
Mühr-ü Nübüvvet iki omuz arasıydı.
Ne kıvırcık kısa saçı, Ne de düz ve uzun,
İtidal-i Dem idi. Kıvırcıkla düz arasıydı.



Ne dolgun ne yuvarlak yüzü, Değirmi çehresiydi.
Ne esmer ne buğday teni sanki gül pembesiydi.
Uzundu kirpikleri, İriydi Ayn-ı Nebi,
Beyazı geniş mi geniş, karası inci habbesiydi.



Alemlere rahmetti. Muhabbet badesiydi.
Lisan-ı gayet fasih, Kuranın tilmiziydi.
Yokuş iner gibi yürür, Rahat ve kuvvetliydi.
Mübarek tüyleri göğsünde hat teşkiliydi.

Elfu Elfi Salatin ve ala, alihi, ve ashabihi ve sellem

*

Erin ÇOBAN
04.04.20011- Erzurum