kalem kağıt seni yazarken, aklıma düştün
sayfaların gözyaşları konuların esiriydi
satırbaşlarına özel
o sayfada kurumuş gül vardı
siyah perçemli terli bakışların
saçlarının arasından adeta kesiyor kanatıyordu
bilenmiş bıçak keskinliğindeydi serzenişlerin
körelmesi gereken
seni seviyorum diye başladı
nasıl bir kurgu diye düşünürken
kalem kendi kaymaya aşladı satır, satır
kağıda aşkını hal ediverdi..
..
ben sayfalardan uzaklaştım
yıldızları sayarken bire bir
şezlongta uyumuş kalmışım, soluma yatıp
usulca üzerimi örttüm, uyanmıyayım diye
serinliğin kanatlarında, ısınmış aşk masalı
şöminede yandıkca çıtırdayan budaklar vardı
alnımda başgösteren terli duygularımla
hükmeden yalnızlığım
şüphelerim sendeki yangınlarda
sen ile saflaşmış bembeyaz sayfayım
yazılması gereken manalara susamış
içtikce şükrüm azalır bilesin
sahifeleri yarim addedip
panjurları kapattım
güneş bile girmezken senin aşkına engel yok
manasızlık mümkün değil
anladınmı acaba canım

bilmem anlatabildimmi...




..