Gözlerim özlem afişlerini çoğaltmaktan yorgun
Yoklama kaçağıyım üstelik düşlerde
Ve yürüyorum mevsimsiz günlere
Sabrıma yabancılaşan gölgemle
Duygularımın hırçınlığında
Bir geceden ötekine yürüyorum
Bir yerlerde kendime rastlar mıyım diye
Perperişan aranıp duruyorum

şiir ve yorum çok güzel ve anlamlı akıcıydı hazla okudum kutlarım.

Sevda bazen iki kurşun, bazen iki dudak, bazen iki sokak arasındadır zaten.. Tek başına sevda olmaz.. Anlam bütünlüğüne imge zenginliği eklenmiş güzel bir şiir .. tebrikler üstadım.

Yüreğinize sağlık.Güzel kaleminizden
güzel anlamlı içli bir şiir okudum.
Tebrik ederim.

Acıların kuyusundan çekmişim meğerki aşkı
Meğer iki kurşun arasındaymış sevda
Yüreğimi kum gibi dağıttı gitti
Vurulduğum noktada çürümekteyim
Rengini çoktan unuttum mutluluğun
Göçmenim şimdi bedenimde
Kendi gölgemde rehin
Keşkelerim çoğalttıkça pişmanlıklarımı
Ölümün coğrafyasına geçiyorum
Meğer ne çok ölmüşüm ben ne çok
Evet, ölmek yeniden doğmaktır aslında,muhterem hocam şiirinizle yeni dünyalara yeniden doğmuşsunuz.Tebrikler selam ve hürmetlerimle...

Yorgunum
Yaşam adına yorgunum
Yorgunum düşmekten, kalkacak gücüm yok
ne saçlarimi sirsiklam eden yagmurdan kaçabildim,
ne sirtimi ayazinda donduran rüzgardan.
Hatta el degmemiş yüregimi yikan sözde sevgiliden bile...
Kalkamam düştügüm yerden, boşluk sarmiş benligimi
Kalksam da kimin umurunda?
ben umutlarimi yitirmişim, bir de sevdigimi...


Yürekten tebrik ediyorum, selam ve saygılarımı bırakıyorum sayfanıza. Saygılarımla..

NE ÇOK ÖLMÜŞÜM

Senin varlığınla varmışım meğer
Senin yokluğunda yok olduğum gibi

Oysa ne çok isterdim
Sabahlara seninle doğmayı
Mutluluktan az da olsa payımı almayı
Ne çok isterdim
Ne çok eskimiş günlerdeyim şimdi
Bilemezsin ne çok eskiyorum

Gözlerim özlem afişlerini çoğaltmaktan yorgun
Yoklama kaçağıyım üstelik düşlerde
Ve yürüyorum mevsimsiz günlere
Sabrıma yabancılaşan gölgemle
Duygularımın hırçınlığında
Bir geceden ötekine yürüyorum
Bir yerlerde kendime rastlar mıyım diye
Perperişan aranıp duruyorum

Yorgunum
Yaşam adına yorgunum
Giderek çoğalıyor yalnızlığım
Sığdıramaz oldum adını
Kurduğum yüklemsiz cümlelere
Bir çığlık eşlik ediyor her seferinde
Yargılanırken gecelerde sensizliğim
Dinlenmiyor gözlerimin tanıklığı
Sorgulanıyor
Ve suçlu bulunuyor hüzün mahkemesinde
Zavallı yüreğim
Ve ben sensizliğe sürülüyorum

Ne çok gizledikçe kendimi anılardan
Ne çok uzaklaştım yarınlardan
Verimli bir toprak gibi ektim
Derdimi kederimi gözyaşlarıma
Tükenen umut meydanlarına kurdum darağaçlarını
Her güne bir hayalimi astım
Yalnızlığın başladığı yerde vurdum kendimi
Ne çok acılarım varmış tetikte
Kan revan içinde sürünüyorum

Acıların kuyusundan çekmişim meğerki aşkı
Meğer iki kurşun arasındaymış sevda
Yüreğimi kum gibi dağıttı gitti
Vurulduğum noktada çürümekteyim
Rengini çoktan unuttum mutluluğun
Göçmenim şimdi bedenimde
Kendi gölgemde rehin
Keşkelerim çoğalttıkça pişmanlıklarımı
Ölümün coğrafyasına geçiyorum
Meğer ne çok ölmüşüm ben ne çok
Yurdagül Özay


Duygu yüklü, çok ama çok güzel bir şiir
Kutlarım Yurdagül hocam, saygılarımla.....