![]() DOSTUM BEN KIRIK BİR FINDIK KABUĞU
Dostum ben kırık bir fındık kabuğu...
Sen ise çırılçıplak bir fındık çekirdeği... Kabuğunu tamir etmeye çalışan fındık... Ne yapsa nafile... Kabuk kırılmaktan muzdarip Fındıksa yalnız kalmaktan... Kabuk kırılmasa içinde ölecek fındık zamanla Bunu bilen kabuk kırıldı bilerek, isteyerek Bir hayatı olmalıydı fındığın Genlerini toprağa salmalıydı Büyümeliydi yerçekimine karşı Uzanmalıydı göklere Bir ağaç olmalıydı yemyeşil Bir hayatı olmalıydı... Ama şimdi kabuk yalnız, kimsesiz Dışarda olup bitenleri anlatacağı meraklı bir fındık yok içinde, Yağmurun yağışını, güneşin doğuşunu Renklerin cazibesini, tepeleri, ormanları... Toprağa karışmak çok mu zor kabuk için? Ama o içinde bir can taşımıyor ki fındık gibi... Onun gibi yeniden doğma şansı yok ki Ne yapsın üstüne yük yaptığı bedenini... Gittin, kabuk da seninle birlikte gitti... Unutma... Evet dostum; işte şimdi ben üzgün bir fındık kabuğu... Sen ise yapayalnız bir fındık çekirdeği... ♪î♪ỡŝħ |