bu şiiri yazdığımda ruhum henüz küçüktü.
sınıfımda bir kız vardı.hani şu gülü kabul etmeyen...
ilk başlarda dost olmuştuk onunla.onun tek arkadaşı ben ,benimse kız olarak o.
taki bir gün gelip yanıma sen neden kantinde bana bakıyorsun deyinceye kadar.
aslında o ana kadar teşhisini koyamadığım bir durum vardı ortada.
evet vardı.çünkü kız gelip bu soruyu bana sormuştu

tabi ona cevabım yok dedim.
eğer bir gün olur sevmeye karar verirsem,bunu bakışlarımla değil bizzat gelip ben söylerim dedim.
ah avanak kafam sevmeye sen mi karar verirsin ,kalbin mi.?

bu sözü söyledikten sonra akşam eve gittim.sonbaharlı bir gece.üşümekle üşümemek arasında bir durum var ortada..bu şiiri yazmaya başladım.
okuduğum zaman ben o kıza çoktan aşık olmuştum.
zaman bizi nerelere götürecek demeyi ..şimdi öylesine isterdim ki ...
ama dostlar o ilk itirafı yaptıktan sonra çok süründüm.
zaman bizi günahlara götürmüştü.geride kalan rutubete aldırmayışım belkide hayatta yaptığım en büyük hataydı.
saygılar