![]() KARANFİL SOKAKTA KAN İZLERİ
Her geçişimde o sokaktan,
Ellerinde kalemleriyle, Karanlığın üzerine Aydınlığı çizen, Umudun yeşerttiği O filizleri Anımsarım. Evrenin yok olmaya mahkum acizliğinin İnsanlığı katledişini… O filizlere, İlke bildikleri ilim yerine Kırılası silahlarla Ölümü öğretenler, Bilmiyorlar, Toprağa düşen tohumun Ne filizler yeşerttiğini… Ve yılların insanlığa öğretemediğini Bir ölümün öğrettiğini… Her geçişimde o sokaktan Kendime verdiğim o sözü anımsarım. Sözüm var demiştim. Sözüm var sevda; Ben, Evrenin sadık vatandaşı, Sonsuzluğun eli Kapatıncaya dek gözlerimi, Acılar içinde yaksan da beni, Dayanılmaz da olsan Çekeceğim seni… Çekeceğim, ölüm de koksa her yanın… Sözüm var ateş; Yok olduğu gün dünyanın üzerinde Vahşetin, Zulmün karanlığı, Gökyüzünde dalgalandığı gün rengin, Kentin büyük meydanında Yakacağım seni Seyredeceksin coşkusunu milyonlarca insanın… Sözüm var güneş; O büyük gün geldiğinde, Sevdalının bedenine Değdiği gün bedenim, Geçmişin anısına, Gökyüzünün ortasına Çakacağım seni… Tek tutsağı sen olacaksın evrenin… Her geçişimde o sokaktan, Sanmayın, Sadece bunlardır anımsadıklarım. Ve sanmayın sadece o an anımsarım… Ben hep bu duyguları yaşarım… ___nAZİF çAVDAR___ |
İlke bildikleri ilim yerine
Kırılası silahlarla
Ölümü öğretenler,
Bilmiyorlar,
Toprağa düşen tohumun
Ne filizler yeşerttiğini…
Ve yılların insanlığa öğretemediğini
bu dizelerden sonra fazla söze gerek yok, kutlarım kaleminizi saygılarımla...