GÖLGELERDE KALANLAR




Siyah bir lekeydi, ucube sokakların yalnızlığına inat etmiş rüyalar…
İmkânsızlık ve imkânlılık arası bir dosttu gölgeler,
Şimdi arkandayım diyerek uzayan caddeler gibi,
Bütün hâkimiyet benim diyen belirsiz bir taht.
Belki bir filmin reklâm arası gibi bir şeydir ayrılık,
Resimlerde çekici, resimlerde de karanlık gülüşler…
Şimdi düşman mı oldu umutlar Rabbi’ne
Ne dediği belli olmayan Aşklar yabani otu,
Şimdi isyana kalkışan şeytan ihanetler…
Hemen hainler kalesinde hapsedilsin cümleler.


Açmış kıyametin tövbekâr çiçekleri kalpte,
Ve ardıç ağaçları senin mahreminin arasında doğdu,
Yıldızlar kararırken cömert ellerindeki gaiplikte,
Okyanus ötesinden geldi feryadım, ovada boğuldu…

Gölgeler de kalanlar bilmezler narını aşk girdabımın,
Ve tutsa sur-u İsrafil olur ellerin bendenizde,
Şimdi bir çaresizlik göçmeni ölür susuşlarımda,
Ve bir er şehit eder, kızgınlıklar efradında putlarımı…

Benim secdem afitabımda şer oldu umutsuzca,
Ve gölgelerde kalanlar bilmezler narını aşk girdamın,
Bir Büyük Sahra rüzgârı devirir sonra putları,
Ve Ben Müslüman olurum senin aydınlığında…

Ben bilmezdim ateşten sıcakmış ellerin,
Bilmezdim kalbimin sahurunu açacak dudaklarını,
Ve ben bilemezdim Temmuz vakti doğacağımı,
Ben bilmezdim mahyalar arası yalnızlığımı…

Develerle gelen Zühre yıldızı, belki de Yusuf’un kızı
Gölgelerde kalanlar bilmezler senin aydınlığını…
Aşk için züleyha benim ustamdır, acı için Yakup babam,
Ve bilmezdim senin için bin peygamber rehberimdir…

Olimpus’un ateşi senin var oluşunla söner,
Kahhar olur bakışların, ben göz bebeğinde ölürüm…
Ve su su diye dilenen yüreklerde bir katre sen,
Ben senin çölünde bin kere Mecnun olurum



KEFaret