kaç defa vuracağım seni temmuz’un ortasında dizlerinden
ay tutulması mevsimlerinin yabanisiyim
cepken’im yüzülmüş yoz sevda derilerinden
kaç tuz gölü bastım pöçüklerine
gene de eylüller akıyor gözlerinden...



nice romanlar yatıya kaldı içimde ötelenip okunmayan
kartal kanadından ayraçlar yapılmış
bir türlü açılmayan
her tüy bir tren çığlığı bozkırda alevsiz duman
her duman bir islim paslı raylara
mazimi acıtan...



gitsem diyorum artık bir daha,bir daha bu şehirden
ilk mezarlıktaki sarmaşıklar elime ayağıma dolanmadan
soytarılığa verilmiş roller
konular bitik
iğreniyorum artık gişelerinde kendini satan tiyatrolardan
ve tahta bavulumdaki kadim sevdamdan utanmadan
gitsem diyorum...



herkes kendine kaçkın, azalmış kalanına yakın
ulan abidin
fırçandan kan damlardı hani,payıma düşen arz’ı nasıl boyadın
daha mı fazla yanmışlık istiyor yaşamak
ben mi tutturamadım...





koyma ayraç’larıma kipriklerini
ebruya çöp sokar gibi











kasım