bir anda fırtınalar kopar,
yüreğinizin dokunulamamış kuytu köşelerinde.
sızınızı, ıstırabınızı, dağlara haykırabilirsiniz ancak.
kafesinde sıkışan korkmuş bir bülbülün çırpınışları kadar,
ürkek ve sessizce.
sesinizi duyan sevda kuşlarının çığlıkları,
çağırır sizi kanatlarının altına...
düşmek üzere kımıldayan yaprak dahi,
ürkütmeye yeterken sizi,
nasıl gideceksiniz ki öylece ileri?
diliniz tutulur, söyleyemezsiniz,
güvenemezsiniz, korkarsınız,
bacaklarınız titrer, yürüyemezsiniz...
kendi kendinize hayıflanır,
hatta kızarsınız:
"nasıl düşersin böyle bir girdaba?" diye...

sonrası...
hüzne, isyana, ıstıraplara, uykusuz gecelere...
bitmeyen serzenişlerinizin arasında boğulursunuz,
ağlasanız, anlamı yok...
farklı bir şeyler yapmalı;
ama ne?

gülüp geçersiniz işte...


06/08/2011 16:36 (N. Şahin)