Merhaba,öncelikle tebrik ediyorum...ödülünü almış...be şiiri farkedememişim...O yüzden böyle bir şiirin önceden duyumsanmasını isterdim kendi yüreğimce....Yorumlara göz gezdirdim...fevkalede...Hüzünlü bir yüreğin hayata ve aslında sevgiye serjenişleri...Karanfil hepimizin yüreğindeki gizli çocuk olabilir...Yahutta içimizdeki melek...altıncı his....herneyse...
Biz hayattaki acıları özümsediğimizde yüreğimiz parçalanır...Kimi kez ölümün mecazi ağırlığı altında tadına varmaya çalışırız...Ölümü betimleriz...Oysa bizim birden fazla ölme hakkımız yoktur...O yüzden tadılamayan bir olguyu bildiğimizi sanırız...Ölümün ne olduğunu karanfil daha iyi hisseder...Çünki her sonbaharda ölür,ilkbaharda yeniden canlanır...lakin canlılar içinde acıya en fazla dayanan insandır....Çünki o ölmeden bir kaç kez ölür...SEVEREK...
hayat hep ellerinde bizi esir almıştır...geleceği yordayamadığımızdan,hep eskileri anımsarız...Çünki geçmiş şimdikinden hep güzeldir...Oysa geleceğe göre de şimdiler nostalji olacak...Bu süreç hep böyle olacak...Bunu çocuklarımız bir zaman sonra irdeleyecek...Fakat sevgi her dönemde eskimeyen bir yürek yarasıdır...Çünki hikayesi aynıdır...Mutluluğu da acıları da...Zamanla değişmez...sadece anlayışalar yüreğimizi daha çok yakar:Daha fazla vefasızlık....daha fazla güvensizlik...Aslında aşkın kanunu da budur...severek mutlu olunmaz ki...Çünki sevginin koşulları o kadar fazla ki....Bu sınavdan hiç kimse başarılı çıkamaz...Şair de buna dokunmakta;

hiç düşündün mü?
neler oluyor bize
rüzgârın yönü belirsiz, gemilerin direği kırık
git gide bataklık gülüne benziyoruz
ondan genzimizi yakan pis kokular

Bu söylemler, sevgi denen nadide duyguların,kendisini yeşertecek...sulayacak...değer verecek...anlayabilecek...hırpalamayacak...bir şey ummayacak birilerinin olmadığını... yeryüzünde o imkanın kalmadığını haykırmakta...
.....

kim toplayacak dağılan parçalarımızı
kim kesecek çürüyen yanlarımızı
toptan kangren olduk
toprak bile kabul etmez bizi...

Çünki giderek sevgisizleştik...Kendimizi bile sevemedik...Bunu başarabilseydik...kendimizle barışık olabilseydik aynalara daha rahat,korkmadan bakabilir....makyaj yapmadan dışarı çıkabilirdik...Yüzümüzdeki krışıklıkların nedeni gülmekten değil...hüzün ve öfkeden hep....
Bir umut....güvercin ve zeytin dalı...hayata anlam kazandıracak semboller...Barış ve temiz kalma...

son tren kalkmadan
henüz güneş batmadan
tez güvercinleri toplamalısın
anlıyorsun beni değil mi?
çabuk olmalısın karanfil...


Sevginin ideal kalıplarındaki hüzünler gerçekçilik arenasında yeniden denenecektir... Duyduklarımız... düşündüklerimiz...algıladıklarımız yaşanabilecek mi?...Hepimizin temennisi...Çok tebrik ediyorum...yürekten...fevkalede bir duygu seli...Yüreğiniz şeffaf ve hassas...yazılanlar sevgideki endişelerin yansıması...başarılarınızın devamını diliyorum...saygı ile...Entellektüel-41