Yalancıyım ben...
Hem de az buz değil;
Kocaman bir yalancı...

Yıllar yıllar evvel
Bir hayal kurardım ben
Hep bir evim olsun diye...
Aslında sırf bana has değil
Bütün kadınların hayalidir;
O meşhur ’’kırmızı panjurlu ev’’
Taa çocuklukta kazınmıştır beynimize
Hülya Koçyiğit’e vaadedilen;
Bahçe içinde,iki katlı,müstakil,saray yavrusu
Özellikle ’’kırmızı panjurları’’
Ve ben,bunu öyle bir hayal edinmişim ki;
Sanki bizzat bana vaadetmiş Ediz Hun...

Evlendim...
Önce;
’’Onunla başbaşa olabileceğim bir ev olsun da bir odalı olsun’’du
Rabb’im lütfunu gösterip iki odalısını verdi...
Sonra üç,sonra dört
Yetmedi...
Yalancı!..
Kira ödememeliydim
’’Benim olsun,bana ait olsun da içi eşyasız olsun’’du
Rabb’imin hazinesi geniş
En güzelini nasip etti.
O da yetmedi...
Ahh!Yalancı!..
’’Misafir odası koltukları somon,
Oturma odası çiçekli olsun’’du
’’Klopatrası dahi eksik kalmasın’’dı...
Halısı Nepal’den
Tülleri,bilmem nerden,mümkünse o da yaban ilden olsun’’du
Kahverengi olan mutfak dolabının kapaklarının;
-Ahh!Gafil şımarık-
’’Hayııııır,rengi yeşil olsun’’du...

Ama unuttum;
Daha önce kahverengisi de yoktu...
Unuttum;
Arka mahalledeki komşumun üstüne örtecek battaniyesi olmadığını...
Unuttum!..
Irak’ta,Gazze’de şımarmayı unutmuş,unutturulmuş soluk yüzlü çocukları..
Sanki inadına şımardım ve unuttum!..
Yardım dileyen,güz yaprağı bakışlı çocukları...
Ahh!..Unuttum!..
Yüzü suyu hürmetine
Koca bir alem yaratılmış
Güzel Peygamber’imin
O değerliler değerlisi bedenine giyecek
İkinci bir elbisesi olmadığını...

Ahh!..Yalancı!..Budala!..
Bari de ki;
’’İnsanoğlunun gözünü toprak doyururmuş
İşte ben de o zavallı,aciz
Gafil,yalancı,aç gözlü insanlardan biriyim...
Bunların hepsinin boş olduğunu da
İnşaallah çok geç olmadan öğrenirim!!!’’

EMİNE EKŞİ