gitgide ağırdan alıyorum her şeyi,
çok geç uyanıyorum mesela
uyanırken perdeleri geç aralıyorum, pencereleride...
kahvaltıdan önce mutlak cigaramın dumanı dolanır başımda
alışkanlık işte.
her sabah en az üçbeş kez de öksürürüm
bu sabah biraz fazla uzadı hayırdır inşallah..
ağırdan iniyorum merdivenlerden...
gazeteler her zaman olduğu gibi kapının altına bırakılmış
ön sayfalarına bir göz atıyorum
görüyorum ki kanlı bıçaklı yine memleket
alışkanlık işte fazla takılmıyorum
hani önceleri olsaydı, Memed’in karaladıklarını silmeye kalkışırdım duvarlardan.

yok yok
sanırım bu şehirde
ağırdan alıyor benim gibi her şeyi
baksana, daha kimseler uyanmamış saat dokuzu geçmesine rağmen
sonra pideci Süleymen söyledi bugünün pazar olduğunu
aman günlere takıldığım mı var sanki ?
hem günlerin ne önemi var ki artık benim için.
ama inanırmısınız sevdiklerimin ölüm günlerini hiç unutmam !

her insan biraz ölüdür
demişti E.Cansever
sanırım unutmuş olmalı
her insanın sevdikleriyle gömüldüğünü aynı mezara

Mutsuzlukta kocaman bir şeydir dostlar
mutsuzlukta
mutluluğun uğramadığı şehirlere

geçen hiç unutmam, hıyarın biri
yine merdivenlerden yukarı çıkarken ağır ağır
amca; sen eniyisimi otobüsü bekle diye aklınca takılıverdi...
belimden çıkardığım gibi öndörlüyü
göbeğine dayadım, istersen sen biran önce toz ol evladım diye
o an çocuğun yüzünü görmeliydiniz...
çocuk dediysem yirmi yirmibeş yaşlarında öküzün biriydi.
canım ondörtlü de dediysem bizim Memedin oyuncak tabancası
nasıl olduysa ceketimin iç cebinde kalmış.
inan hala saklarım bütün oyuncaklarını...
siz bakmayın şimdilerde öyle her şeyi ağırdan aldığıma
bir zamanlar şu merdivenlerden bir solukta çıkardım ha !
çoluk çocuğa madara olmuşuz şimdi o ayrı bir şey...

sahi Memed demişken
hiç göreniniz var mı ?
uzun boylu esmer bir çocuktu
gözleri kahverengi, ve deniz gibi giyinirdi
bir Eylül akşamıydı evet evet...