BELKİ...

Sus git eyvansız akşamlara der gibi
Vakitsiz bir sessizliğin tam vakti
Sular bile çağlıyorken bir bahar mevsimi
Belki bir umut der gibi
Belki...


Kalbin öznesi yokken nasıl hissedersin sözleri
Ayraçlarken şafağın ufkundaki gizleri
Bir muştu belirir dar gelen çizgilerde belki
Belki...


Hangisinin izahı dersin söyle hangisi
Zincirlenen halkaların en son mihri
Dört elle sarılmak istersin hayata belki
Belki...


Bak istersen buğulu akşamların yıldızlarına
Nazende uzattığım ellerim neydi, nedendi..
Bir sözle ödeyebilirsin belki
Belki...


Avunuyorsun oysa şimdi anlık güneşlerde
Yitişleri kabulleniyorsun, değil mi
Boşluğa bakan gözlerin değil, yüreğindi belki
Belki...


HAZAN

------------------------------------------------------------------------------------------------

Umut ve belkiler çoklukla hep sığındıklarımızdır. İyi ki de varlar.
Ya bir de hiç olmasaydılar. Nice olurdu duygu insanın hali.

Kalp gözümü var ya değerli şairim, kalp gözümüz.
Onunla görüp, onunla işler güzel duyguların yaydığı her düşünceyi en güzel muştulara dönüştürüp,
muştu olmanın da ötesinde gerçek kılar önemsediğimiz her günü.

Her zaman gereklidir hayata dört elle sarılmak
Kalp gözümüz zaten gerekli ve zorunlu kılar bunu.
Hiçbir tesadüfün, belkilerin insafına bırakmaz!
Düzeyli insanın ve bizzat kendisinin ortaya çıkmasıdır amaç.

Çok güzel özetlemişsiniz bu anlamlı şiirinizle insanın yaşam içindeki kaygı, ihtimal ve umut serüvenini.
Olağanüstü bir duygu güzelliğiyle düşmüş bu çalışmanızda sayfalara.
Bir süredir uzak kalışınızın nefis ve anlamlı ikramı olmuş bizlere.
İyi ki geldiniz, hoş geldiniz.
Esenlik dileklerimle tam puanımla selamlayıp kutluyorum değerli dost şairim sizi.
Kemal Polat