Bahar yağmurlarını beklenilmeye başlandığı bu günlerde şiirin adı hemen kendini çekti, şiirde bahar yağmuru hisssetmek için. Ressamın hayal dünyasının güzelliğini yansıtan öyle güzel bir de resim konmuş şiirin üstüne.

Pencere camlarıyla yağmurun müthiş bir ahengi vardır. Pencere artı yağmur eşittir hüzün. ikinci dizede örgütleniyor. Ve anılardan bir yağmur tanesi de pencerede bekleyen hüzünlü insandan. Hüznün kaynağı sevgisiz kalmak. Sevgisizlikte baharlar ve bahar yağmurları da insanlı göz yaşı döküyor demek ki.

Demek isteniyor ki yaşamak yalnızca nefes almak değildir. Her alınan nefeste sevgide değerlenmiyorsa hayat boşluğa düşüyor. Yağmurlar oklara dönüşüyor. Belki sevgilerin sevgililerin yarattığı hayal kırıklıklarına baharla endekslenmiş dertleşme ve aynı ürkeklikle sevgiden korkma.

Son dizede ansızın bir silkiniş ve önceki dörtlüklerin atmosferinden aniden uzaklaşarak bir karşılık yaratıılıyor. Bahar yağmurlarının bereketi olsa gerek. ve korkudan da korkmuyor ve sevgiden de.

Yağmur kokusu çekti. Geldim. Okudum. Sonunda ferahlık duydum. Şimdi at arabasının geçmekte olduğu köprüde oturup yağmur suyuyla beslenen o su arkına sallayacağım ayaklarımı.

Yaradı bu şiir bana.