Artik eskisi gibi yarali kelimeler konusmuyorum
susmayi ögrendim
yapilan hatalar yanlislar
basi sonu olmayan yalnizliklar
galiba ben en çok yalnizligimla beraberim
suskunluklarim sadece kendime
içimi kanatan yaralarim var her defasinda tuz serptigim üzerine
özlemlerim var uzagina sürgün edildigim
ayaza kesmis sevdalarim var
her gece uykularimi darma dagin eden
umutlarim var gecenin karanligina gömdügüm
hadi uyandir beni gömdügüm zamansiz bir düs mü?
$imdi git ve gittigine inandir beni
gerçekten yoruldum her buldugum kö$e basinda kaybetmekten seni
korkularim var biliyorsun sevmeye sevilmeye dair
islak gözyaslarim var kimselerin bilmedigi yagmurlarim
dokunma islanma sende yagmurlarimda
ü$üme
benim ruzgarlarim hüzün kokar bilirsin
senin ruzgarlarin hüzün susar
hasret susmakmi yoksa konusmakmi
sonra senin bana okudugun hasret kokan siirler
benim sana yazdigim gurbet kokan siirler var
hayallerim var sen kokan
bir de özlemlerim var
sana dair
yasayamadigim çocuksu düslerim
benim birde gökyüzüm var masmavi
içinde berrak düsler barindirdigim
kendini yalniz hissetiginde oraya bak
sonra elini yüregine koy
yüregin kadar yanindayim
derin bir nefes çek aldigin her nefeste ben varim
gözlerini kapat o anda beni göreceksin
sessizligini dinle içinde beni duyucaksin
beni bensiz yasamayi da ögreniceksin
ben senden vazgeçsemde sen benden vazgeçmiceksin
sonra adi hasret olan özlemler tasicaksin yüreginde
kırgınsın biliyorum umutlarin soldu kalbinde
bu yüzden hep suskun ve durgunsun
bütün suçlari kabul edercesine