Ucuz bir romanın yırtılmış sayfalarıyım ben,
Tozlanmaya ve unutulmaya mahkum
Açmasınlar beni, okumasınlar içimi
İçimdeki hüzündendi belki
Sayfaların bu sararmış rengi
Sayfa sayfa, cümle cümle, kelime kelime
Hatta harf harf okusaydın içimdekileri
Belki anlardın sözlerin ehemmiyetini
Sondan başlardın belki de okumaya
Belki de sıkılır atardın pervasızca bir kenara
Sıkılırdın senin için önemsiz olan bu kitabın bayağılığından
Nasılsa sen hayatı hızlı yaşayanlardan
Kafa yoramazdın uzun şeylere
Açar okurdun kısa bir hikaye
Bu değersiz ve kısa cümleler yeterdi seni mutlu etmeye
Bir gün pişman olurdun belki, arar bulurdun bu ucuz kitabı
Nerde kaldığını bulamazdın ama, karıştırırdın sayfaları
Çünkü bu ucuz romanın, kaybolmuştu içindeki kitap ayracı
İçinde bir kalbi taşıyan bu yırtık sayfaları
Hiç bir zaman tamamlayamamaktı
Belki de bu "romanın" en hüzünlü yanı...