Bir beden mi insanı ayakta tutan,
Öyle düşünüp yanılma,
Beyazları yakıştırıp endamına,
Şeytanı taşlıyorum yokluğunun acısıyla.

Sadece seviyorum kelimesiydi beklenen,
Beklenen o kadar zamana nispet,
Sevdanın kollarında, canı öne sermek,
Ve o güzel gözlerinde bitmek.


Değerl üstad,sayfanızda ilk kez bulunuyorum ve yüreğimi burkan bir ayrılık şiiriyle ,yeniden yandım...Sevgilinin yokluğu ölümden beter" diye tamamlanır çoğu zaman; ya dilin ucunda ya da yaranın her sızısındadır onsuzluk..Sevmek her zaman yetmiyor malesef.Bazen öyle şeyler girer ki araya bitmeli dersiniz,daha çok acı çekmemek için,sevdiğini mutsuzluğa mahkum etmemek için.. Hayaller vardır,amaçlar vardır,bir de inançlar,hayatlar,yaşam tarzları..Toprağınız farklıdır ,her ağaç kendi toprağında büyür ya işte öyle..Onu alsan kendi toprağına eksen kök salamaz,siz onun toprağına yatsan kurur dalların,çiçek açmaz olur ağacın.Sevgi değildir sorun.sorun olacak son şeydir belki de sevgi.tüm sevgini,aşkını versen de bir yerde tökezleyeceğinizi bilerek ilerlemektense bu erken bitişe boyun eğersiniz..ve belki hayat boyu aklınıza her geldiğinde bu yarım kalan hikaye bir kalp ağrısı,bir iç çekişi getirir beraberinde..birlikte de yarım kalacaktı birşeyler,beklentiler farklı,hayaller farklı iken.ama bu zamansız ve zorunlu ayrılık da yarım bırakır insanı, yarsız bırakır..severek ayrılmak ölümle eş değer acı verir insana. aklın sana ölene dek bir daha asla öyle sevemiyeceğini bilerek sürekli işkence eder.

Tebriklerim o kadar çokki üstad,sadece kaleme yön veren yüreğiniz hiç susmasın,her daim yazsın diyor ve ayrılıyorum ....saygılarımla ....peri

Hüzünlü peri tarafından 4/17/2014 1:23:03 AM zamanında düzenlenmiştir.