Geçenlerde kayıp aşkımı bulmak için,
Bir suçlu edasıyla,
İncittiğim kalbin kapısını çaldım.
Kapıyı gözü yaşlı, elinde bir çöp poşeti olan,
Bugüne kadar hiç görmediğim,
Yabancı birisi açmıştı.
Beni görür görmez, çılgına dönmüş gibi,
Elindeki çöp poşetini, nefretle yüzüme fırlattı.
Sende kimsin diyerek,
Bu kalbin sahibini çağır dedim.
Bu kalbin sahibi kimmiş bakalım, dedi?
Ben sevdiğimin ismini söyleyince,
Karşımdaki ağlayarak, şu sözleri mırıldandı.

“Giden gelir mi sandın,
Aldandın boşa yandın,
Bırakıp gitti seni,
Neden ismini andın,
Anma arkadaş, anma arkadaş”

Daha sonra,
Başımdan kaynar suların döküldüğünü hissettim.
Karşımdaki tanıyamadığım insan,
Meğer benim hiç unutmam dediğim sevdiğimmiş.
Fırlattığı çöp poşetinin içine baktığımda,
Aşkımızın artıklarını gördüm.
Aşkımızın kendisi nerde diye soramadan,
Yine aynı nefretle kapıyı yüzüme kapadı.
Artık hangi merhem şifa olur yürek yarama,
Hangi tatlı söz teselli eder buruk gönlümü,
Hangi bulutun gözyaşlarına saklansam da,
Gidip en uzak diyarlar da en ıssız yerlere aksam.
Sadece bir parça umutla eli boş geldiğim bu kapıdan,
Bu sefer ellerim dolu dönüyordum.
Sevdiğimden bana,
Yüreğimde bir daha hiç iyileşmeyecek izleri,
Kulağımda ise son olarak söylediği şu sözleri kalmıştı.

“Giden gelir mi sandın
Aldandın boşa yandın
Bırakıp gitti seni
Neden ismini andın
Anma arkadaş, anma arkadaş”