Ölümü öldürdük biz gözlerimizde
kirpiklerimize takılı oklarla bin kez..
ölümü yaşattık biz gölgelerimizde
terkederken gövdemizi yaşam.

Sevdayı yaşattık biz dizelerde
Şiirleşmeden solan bir gülün peşinde
Kelebek kanatlarına konan tozlarla ulaştık sonsuza
renkleri dölledik evrende seninle..

Dönüş yok dediler
bu sancının yürek yırtılmalarından
dönüş yok dediler
parmağın tetiğe eriştiği yerden
dönüşü yitirdik kapı vurmalarındaki beklemede
dönüşü yitirdik duvar aralarında
sancılar büyüttük el yordamıyla doğrulmuş
devedikenine dönüştü güller elimde
beklemekten
beklentiler
bekleme
bekle
ne kaldı ki geride yaşanılası?
her vuruşunda damarımdaki ateşle gelen
ölünülesi
her suskunluğunda sözlerin

Ölümü yitirerek ölümsüzleşemedik!
Ve
anlamini yitirdi dediler
her türlü beklentiler!

Bekletmeyi öğrenemedik!
Bekledik
bekle
bekle görme
gözü kara
sevda

Volkan Kemal